|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| El rosco ye un pan grande y dulce que se faía, repartía y cantaba nes bodes d’una zona del occidente d’Asturies: el conceyo d’Ibias, una parte del de Grandas y les tierres del Palo p’alló nel conceyu d’Ayande. Cantábenlu cuatro homes que lu mantiaben nuna sábana o pañu alzándolu, baxándolu y ofreciéndolu a novios, padrinos, convidaos y pueblos de la contorna, dándo-yos un “cantelo” dempués a caún. Ésti son y estes estrofes tán recoyíes nos llugares de Samartín, Fonteta y San Salvador d’El Valledor nel conceyu d’Ayande y los informantes fonon “Antón de Cova, Alicia de Pieiga y Matutina de Regueira”. |
| El rosco era bon, foi feito de farina, nun deixar sen parte á señora madría. El rosco era bon, foi feito núa artesa, nun deixar sen parte a os de Fonteta. El rosco era bon, foi feito nun tambor, nun deixar sen parte a os de San Salvador. El rosco era bon, pasóu por Paraixín, nun deixar sen parte a os de Vilalaín. El rosco era bon, pasóu por El Chailín, nun deixar sen parte a os de Samartín. Por aquelos montes pasan gavilanes y por estas mesas grandes galapanes. El rosco era bon, foi feito de borona, nun deixar sen parte á señora novia. |